De Witte Hoeve is tegenwoordig een multifunctioneel zalencomplex, voorzien van alle moderne faciliteiten, met voor de bezoeker tal van mogelijkheden. Deze bestemming heeft het gebouw echter pas relatief kort. In haar lange en bewogen geschiedenis kende de kloosterhoeve ook nog een aantal andere gedaantes.
De geschiedenis van De Witte Hoeve begint vele eeuwen geleden, in 1422. Van het gebouw was destijds aan het einde van de Middeleeuwen nog geen sprake, maar in dat jaar besloten een aantal Venrayse vrouwen hun leven in dienst van God te stellen. Ze namen een aantal kloosterregels aan, legden diverse geloftes af en richtten een begijnenhof op in de hofstede van Jan Wonders.
Op deze plaats zou later het klooster Jerusalem verrijzen waar De Witte Hoeve als boerderij deel van uitmaakte.
In Jerusalem waren onder andere de zusters Augustinessen gehuisvest en vanaf 1838 de zusters Ursulinen. Deze waren bijzonder begaan met het onderwijs en openden in 1840 in het klooster een pensionaat voor Rooms-Katholieke jongedames van de gegoede stand uit heel het land. Deze meisjes konden hier diverse soorten onderwijs volgen zoals Middelbaar en Hoger Onderwijs,
Gymnasium en Kweekschool. Voor de voedselvoorziening waren de zusters en
de bewoonsters van het pensionaat aangewezen op de opbrengsten van de kloosterboerderij.
In 1888 sloeg het noodlot toe en werd het kloostercomplex grotendeels door brand verwoest.
De zusters besloten niet bij de pakken neer te zitten. Ze benaderden de bekende architect Cuypers en in 1897 werd de laatste hand gelegd aan een gloednieuw kloostergebouw. De zaken werden weer als vanouds opgepakt. Tijdens de Tweede Wereldoorlog was het lot de kloosterboederij echter opnieuw slecht gezind. Tijdens een bombardement werd de hoeve compleet verwoest. Zo werd na de oorlog het pand opnieuw opgebouwd op de huidige locatie in de stijl zoals die nu terug is te zien in de nieuwbouw van De Witte Hoeve. Klooster en boerderij komen zo gescheiden van elkaar te liggen.
Vervolgens brak in de jaren zeventig de tijd van verandering aan. Zo werd in 1972 een gedeelte van de kloosterboerderij ingericht voor de huisvesting van pensionaires, waarmee het traditionele
pensionaat in het klooster steeds meer in betekenis afnam. Enkele jaren later verviel de
boerderijfunctie helemaal. De hoeve, die inmiddels de naam Sjalomhoeve droeg werd volledig als internaat ingericht en kreeg in die tijd haar kenmerkende witte kleur. Ook het klooster kreeg, nadat het in 1974 was overgedragen aan de gemeente Venray een andere functie: het werd omgebouwd tot gemeentehuis.
Met de sluiting van het internaat in 1982 kwam er een eind aan een tijdperk. De Sjalomhoeve kreeg wederom een nieuwe bestemming. Een deel van het complex werd gebruikt als huisvesting voor schoolgaande jongeren. In het andere gedeelte werden conferenties, trainingen en kleine festiviteiten
gehouden.
Wanneer Jo Piels het pand in 1994 overneemt begint het succesverhaal van De Witte Hoeve als
conferentie en partycentrum. Heel even lijkt dat succes van korte duur, als in 2002 een brand het gebouw wederom grotendeels verwoest, maar ook nu herrijst de hoeve als een feniks uit haar as.
De voor de brand al uitgewerkte plannen om het complex verder uit te breiden worden bij de wederopbouw meegenomen en daarmee wordt De Witte Hoeve de hedendaagse locatie waar
tal van evenementen kunnen worden georganiseerd.
Het bezoeken van De Witte Hoeve is voor de gast van vandaag een waar genoegen. Zo zijn er in het gebouw diverse zalen van verschillend formaat te vinden, waar zowel de zakelijke als particuliere gast de meest uiteenlopende evenementen kan organiseren. Alle zalen zijn voorzien van airconditioning en zijn multifunctioneel inzetbaar. Verder beschikt De Witte Hoeve over een
hi-tech keuken met de meest moderne apparatuur waar zowel een eenvoudige lunch als een
meergangen diner kunnen worden bereid.
De bezoeker die niet meer wil rijden kan zich terugtrekken in een van de ruime, van alle gemakken voorziene hotelkamers die aan het gebouw zijn toegevoegd.
Zo is De Witte Hoeve een markant stukje Venray geworden, iets dat het vele jaren al was en nog vele jaren zal blijven.